پروژه و مقاله های رشته های مکانیک-ساخت و تولید و ماشین افزار

پروژه , تحقیق و مقاله های رشته مکانیک - ساخت و تولید و ماشین افزار

انواع روشهای پران

زمانی که قطعه تزریقی سرد می شود،قطعه منقبض شده و مقدار این انقباض بستگی به نوع مواد دارد.برای قطعاتی که هیچگونه شکل داخلی ندارند،برای مثال در قطعه جعبه چهار گوش شکل زیر(a) مواد مانند شکل از سمت دیواره های حفره منقبض خواهد شد.بنابراین باید از یک سیستم پران ساده استفاده شود(به عنوان مثال یک جت هوای فشرده)

قطعاتی که دارای فرم داخلی می باشند در هنگام سرد شدن روی سنبه می چسبند،بنابراین بایستی با استفاده از روش پران مناسب قطعات را از روس سنبه پران نمود(b).طراح چندین روش پران را می تواند انتخاب نماید.اما عموماٌ بسته به شکل قطعه تزریقی محدودیت هایی برای انتخاب بعضی از روشها وجود دارد.انواع روشهای پایه پران عبارتند از: 1- پین پران 2- بوش پران 3- پران تسمه ای 4- پران تیغه ای 5- پران هوایی 6- پران با صفحه بیرون انداز. بعضی از اجزای پران که در روشهای فوق مورد استفاده قرار می گیرند در شکل زیر نشان داده شده است.

این پران رایج ترین سیستم نوع پران در قالبهای تزریق است و به طور کلی ساده ترین روش پران نیز در قالبها این روش است.در این سیستم قطعه تزریقی با تعدادی پین پران از قالب پران می شود(a).برای نصب راحت پرانها در مجموعه صفحه پران سر پین ها به شکل استوانه ای است.شکل زیر نحوه عملکرد را نشان می دهد.

در شکل بالایی پرانها در موقعیت عقب قالب بوده و با پین برگردان در این موقعیت نگه داشته شده است.(پین برگردان در شکل نشان داده نشده است).یک حرکت نسبی بین صفحه پران و صفحه قالب ایجاد می شود.بنابراین پین پران قطعه را از داخل حفره به بیرون پران می کند.(شکل پایینی).پین پران بایستی یک انطباق سرشی مناسب در داخل سوراخ مربوطه روی صفحه قالب نصب شود.اگر این انطباق مناسب رعایت نشود مواد پلاستیک از بین لقی پران و سوراخ عبور کرده و به پشت صفحه قالب جریان می یابند.در مثال ارائه شده بهترین موقعیت برای پین پران مرکز قطعه است.قسمت انتهای پین پران در محل مربوطه روی صفحه نگهدارنده نصب می شود.پین پران روی صفحه پران قرار گرفته و در حقیقت صفحه پران پشت بند پین پران است.قطر سوراخ در صفحه نگهدارنده باید به اندازه های بزرگ باشد تا پران در محل خود لق باشد.دلیل لق بودن پین پران در مجموعه صفحه پران به شرح زیر است:همانگونه که قبلاٌ بیان شد،پین پران می بایستی یک انطباق سرشی مناسب نسبت به سوراخ صفحه قالب داشته باشد.بنابراین امتداد حرکت پین پران توسط این سوراخ کنترل می شود.امکان اینکه سوراخ نسبت یه سطح قالب عمود نباشد وجود دارد(به صورت اغراق آمیز در شکل زیر نشان داده شده است).

بنابراین در زمان حرکت مجموعه پران (شکل پایین) یک حرکت جانبی بین پین و سوراخ به دلیل عمود نبودن سوراخ به وجود می آید.اگر پین پران برای حرکت عرضی فضای کافی نداشته باشد،تحت تاثیر تنش های قابل توجه قرار گرفته و به احتمال زیاد شکسته و یا خم می شوددر شکل زیر برای سوراخ و خزینه مربوطه قطرهای مناسب پین پران نشان داده شده است.

تماس پین های پران با قطعه به دو صورت می باشد:ممکن است پین پران روی سطح قطعه تزریقی باشد،که در این حالت پیشاپیش در تماس با سطح قطعه است مانند شکل 25.یا پین پران در روی سطح جدایش باشد که در این حالت پیشانی پین ها هم سطح با سطح جدایش قالب است وتنها بخشی از سطح پیشانی پین در تماس با قطعه می باشد.پین پران های نوع اول یکی از دو وضعیت زیر را دارند: 1- اگر قطعه تزریقی شکل داخلی نداشته باشد،می بایستی فقط آنرا از داخل حفره پران نمود.یک مثال از این حالت در شکل زیر نشان داده شده است.در این حالت قطعه به شکل حرف"Z" بوده و دو عدد پین قطعه را پران می کند.

- اگر قطعه تزریقی شکل داخلی داشته باشد در اکثر موارد استفاده از پران در سطح جدایش به دلیل ایجاد اثر نامطلوب ظاهری روی قطعه و یا به دلیل عملی نبودن طرح امکانپذیر نمی باشد.یک مثال در شکل زیر نشان داده شده است.

اگرچه قطعه دارای دو بال است ولی فقط از پین پرانهای ساده استفاده می شود.در حالت کلی استفاده از پین های پران در سطح قطعه برای قطعات چهارگوش نامطلوب است.(شکل a-30)

زمانی که پین پران حرکت می کند بسته به میزان چسبندگی بین قطعه و ماهیچه،قطعه تمایل به تاب برداشتن دارد(شکل b-30)در مواد پلاستیک نرم پین پرانها احتمالا، در قطعه تزریقی فرو می روند و آنها را سوراخ می کنند.از پین های پران در سطح قطعه علاوه بر اینکه برای پران کردن قطعات در بعضی موارد برای اهداف دیگری نیز استفاده می شوند.برای مثال برای خروجی هوا از محفظه قالب که در این صورت به آن تخلیه می گویند.(شکل 5).وقتی پین پران در موقعیت عقب می باشد ،باید پیشانی سطح پین پران هم سطح با سطح ماهیچه باشد،در غیر این صورت بسته به اینکه پران عقب یا جلو باشد یک زائده به شکل برآمدگی یا فرورفتگی در محل پران بر روی قطعه ایجاد می شود.

کیفیت سطح سر پین پران می بایستی کیفیت سطح بقیه قطعات تشکیل دهنده محفظه را داشته باشد.پین پران در سطح جدایش روش استاندارد شده دیگری در کاربرد پین پرانها در قطعات جعبه ای شکل است .این پین های پران بر روی کف دیواره های کناری قطعه برای عمل پران نیرو اعمال می کنند.شکل زیر(a)

محل پین پران نسبت به ماهیچه می بایستی به اندازه ای باشد که 0.13 میلیمتر (0.005 اینچ) بین سوراخ پین پران و دیواره ماهیچه فاصله وجود داشته باشد(شکل بالا b) .بدون این فاصله احتمالاٌ عمر قالب کاهش می یابد و پین پران روی دیواره ماهیچه خراش ایجاد می کند.کسانی که در ابتدای کار طراحی هستند تمایل دارند قطر پران را برابر ضخامت دیواره قطعه انتخاب نمایند.برای این موضوع یک دیاگرام وجود دارد.فرض کنید که ضخامت دیواره قطعه 3 میلیمتر است.

زمانی که از یک پین پران به قطر 2.5 میلیمتر استفاده شود کل مساحت پران برابر 4.92 میلیمتر مربع است(شکل بالا a) ،هرچه قطر پران افزایش یابد مساحت پران نیز افزایش می یابد(شکل بالا b) از (5 و 10 میلیمتر) به (9.8 میلیمتر مربع و 15.3 میلیمتر مربع).شکل یزر نموداری است که در آن ارتباط ضخامت دیواره ،قطر پین و مساحت پین و مساحت پران به صورت یک منحنی نشان داده شده است.

در قطعات بزرگ بهتر است که از هر دو دسته پین های پران در سطح جدایش و پین های پران در سطح قطعه استفاده شود .از نوع اول برای پران نمودن محیط قطعه استفاده شده و از نوع دوم برای آزاد ساختن برآمدگی ها و تورفتگی های موضعی و امثالهم استفاده می شود و همچنین در جاهایی که نیاز باشد سطح کلی پران افزایش یابد.محل و تعداد پرانها بستگی به اندازه و شکل اجزا دارد.هدف اصلی یک طراح در طراحی پرانهای قطعه ایجاد کمترین تغییر شکل ممکن در اثر پران بر روی قطعه است.بنابراین پین های پران روی قطعه بایستی در محلی قرار گیرند تا عمل پران قطعه از روی ماهیچه به صورت یکنواخت انجام شود.تغییرات ناگهانی در شکل (مثلاٌ در گوشه ها) مانعی برای پران قطعات است،بنابراین در این نقاط از تعداد بیشتری پین پران بایستی استفاده کرد.هرچه قطر پین پران کوچکتر انتخاب شود،باید تعداد بیشتری از آنها را بکار برد.پرانهای بزرگتر نیروی موثر پران را افزاش می دهند ولی احتمال به وجود آمدن تغییر شکل براثر پران در قطعه نیز افزایش می یابد،به همین دلیل بهتر است تا از تعداد پین پران بیشتری در مقایسه با تعداد کمتر با قطر بزرگتر استفاده شود. سیستم پین پران از کم هزینه ترین سیستم های مکانیکی پران است.سوراخهای پران در صفحات قالب با سوراخکاری و برقوزنی ایجاد می شوند.پین پرانها با عملیات ماشین کاری مانند تراشکاری و سنگ زنی تولید می شوند.یک نمونه از پین پرانهای سر مخروطی در شکل زیر نشان داده شده است.

در صفحه نگهدارنده پرانها یک حفره (مطابق شکل) برای سر این نوع پران بایستی ایجاد شود.سر پران توسط صفحه پران در محل خود تثبیت می شود.زاویه مخروطی سر پین پران استاندارد برابر˚60 است.هر دو نوع پین پران های سر مخروطی و سر استوانه ای در دامنه وسیع قطری از 1.5 میلیمتر تا قطر 32 میلیمتر قابل دستیابی است.به عنوان مثال شرکت DME مدل پران"A" خود را در 35 قطر مختلف از قطرهای 2 تا 32 میلیمتر تولید می کند.هر قطر در طولهای مختلف عرضه می شود.برای مثال قطر 5 میلیمتر در 9 طول مختلف عرضه شده است.بدیهی است که طول پران توسط قالبساز با توجه به ابعاد مورد نیاز در قالب اندازه خواهد شد.در واحدهای انگلیسی قطر پین پرانهای ارائه شده توسط این شرکت از 64/3 تا 1 اینچ است.پین پرانها قطعاتی هستند که در معرض اصطکاک شدید و تنش های حرارتی و مکانیکی قرار دارند.بنابراین بایستی سختی بالا در سطح (بالاتر 40Rc) داشته و دارای مز نرم باشند.فولاد نوع کروم- وانادیم اغلب برای این کار مناسب است،این فولاد عملیات سخت کاری شده و یا عملیات سخت کاری و سپس نیتروره می شود.

در یک طرح ممکن است نیاز به استفاده از پین پرانهایی با قطر کوچک باشد(زیر قطر 3 میلیمتر یا 8/1 اینچ).پین پرانهایی باریک با نسبت طول به قطر بزرگ در عمل تحمل به خم شدن دارند،بنابراین بهتر است تا طول قسمت قطر کاری این پین پرانها کمترین مقدار ممکن باشد.برای این منظور از یک نوع پین پران که پین پران پله دار نامیده می شود استفاده می گردد.در شکل 24 این پین پران نشان داده شده است.در شکل نشان داده شده پین پران پله دار از یک میله ساخته شده است.نوع دیگری نیز وجود دارد که در آن طرح از دو قطعه فولادی استفاده می شود.قطعه باریکتر در سوراخی که در داخل قطعه بزرگتر ایجاد شده قرار گرفته و دو قطعه با یکدیگر لحیم می شوند.مزیت این روش این است که امکان تعویض قطعه باریک تر در زمان خراب شدن یا شکسته شدن وجود دارد.از پین های پران پله دار معمولاٌ به صورت پین پران در سطح قطعه برای آزاد کردن تیغه ها و نافی ها و مانند آنها استفاده می شود.

توجه داشته باشید که پران اصلی توسط پین پرانهای استاندارد ساده انجام می شود.طول قسمتی از پران را که باریک است می بایستی حتی الامکان کمترین مقدار ممکن انتخاب نمود.این طول برابر است با مجموع طولی که در داخل صفحه قالب است(رجوع شود به طول X)،طول کورس قالب(رجوع شود به طول Y)،حدود 5 میلیمتر (16/3 اینچ) نیز اضافه اندازه مجاز بایستی در نظر گرفته شود.توجه داشته باشید که برای کاهش طول قسمت انطباقی بین پین پران و صفحه قالب بایستی یک سوراخ گشاد تر به طول "Z" در پشت صفحه قالب سوراخکاری نمود.مناسبترین مقدار برای طول X حدود 5 تا 6 برابر قطر پین مربوطه است.در کشورهایی که پین پران پله دار را می توان به صورت استاندارد تهیه نمود،بجز در اندازه های غیر استاندارد ساخت پین پرانهای دو قطعه ارزشی ندارد.این قطعات استاندارد خیلی ارزان و در اندازه های دقیق و متنوع قابل دستیابی است.برای مثال شرکت تولید کننده قطعات استاندارد DME دامنه ای از این پین پرانها را از قطر 0.8 میلیمتر(0.031 اینچ) تا 2.5 میلیمتر(0.098 اینچ) و در هر قطر با چهار اندازه طولی مختلف عرضه می نماید.

علت نامگذاری این پین شکل مقطع آن است.این نوع پین ها به روش ساده ای با براده برداری و تخت کردن پین پرانهای گرد به دست می آیند(شکل c-24) .از این پین پرانها برای پران کردن دیواره های نازک قطعات جعبه ای شکل استفاده می شود.در اندازه های مشابه عمده ترین مزیت این پین پرانها نسبت به پپن پرانهای استاندارد گرد،افزایش سطح موثر پران است.در شکل 33 به وضوح مشاهده می شود که چگونه سطح پران در پین پران سطح جدایش به لبه های قطعه محدود می شود.بنابراین به دلیل استفاده قسمتی از یک دایره در صورت داشتن ضخامت کم دیواره سطح پران به سرعت کاهش می یابد.در پران D شکل کاهش ضخامت دیواره تاثیری در کاهش سطح موثر پران ندارد،زیرا در این وضعیت این دیواره ها در مرکز پین پران قرار دارند.حال روش ساخت محل پین پران"D" شکل را در قالب بررسی می کنیم.اگر بخواهیم حفره ای دقیقاٌ به فرم مقطع پین پران روی اینسرت یا صفحه قالب ماشین کاری نماییم هزینه ساخت خیلی بالایی را بایستی صرف کنیم،ولی اگر ما از یکی از روشهای اینسرت صفحه نگهدارنده استفاده کنیم هزینه ایجاد محل پران"D" شکل،هزینه کلی قالب را خیلی کم افزایش خواهد داد.پران "D" شکل در داخل یک سوراخ روی صفحه قالب و در مجاورت اینسرت قرار می گیرد که در شکل زیر نشان داده شده است.توجه نمایید که سطح تخت پین پران به موازات لبه اینسرت است.

مراحل ساخت حفره "D" شکل در شکل زیر نشان داده شده است(نمای پلان و نمای برش نمایش داده شده است)

a ) محل سوراخ پران در صفحه قالب مشخص شود.
(b ) سوراخها سوراخکاری و برقوزنی شوند.
(c ) جاساز مورد نیاز برای اینسرت ماشین کاری شود.
(d ) اینسرت در محل خود نصب شده و با پیچ های مربوطه بسته شود.
در نتیجه طرف تخت پین پران "D " شکل و دیواره اینسرت با هم جفت شوند.(شکل 37).در شکل زیر کاربرد دیگری از این نوع پران نشان داده شده است.

این شکل یک برش موضعی از قالب یک درپوش است.توجه داشته باشید که این نوع در پوش دارای یک تیغه با عمق کم است و در فاصله کمی از لبه بیرونی قرار دارد.بخشی از این تیغه روی پین پران "D" شکل قرار می گیرد.وقتی که عمل پران انجام شد یک جفت هوای فشرده قطعه را از روی پرانها جدا می کند.روش دیگر برای ساختن حفره محل پین پران "D" شکل در صفحه قالب استفاده از ماشین اسپارک است که این روش از نظر کاهش زمان ساخت و همچنین کاهش زمان لازم رای انطباق پین پران در محل خود سودمندتر است.

کاربرد اصلی پران تیغه ای در پران کردن قطعات باریک از قبیل تیغه ها و سایر شکلهای مشابه است که امکان پران با پین پرانهای استاندارد به صورت مطلوب و دلخواه نمی باشد.در شکل زیر یک پران تیغه ای به صورت نمونه نشان داده شده است .

دو روش برای ساخت پران تیغه ای وجود دارد:
1- با ماشینکاری مستقیم از یک میله (شکل a-43 )
2- با مونتاژ نمودن دو قطعه به یکدیگر (شکل b-43 )

در حالت دوم یک تیغه فولادی در داخل شیاری در یک پین پران استاندارد ماشین کاری شده است،با پین یا لحیم بسته می شود.مزیت عمده این روش قابلیت تعمیر و تعویض تیغه در هنکام تعمیرات است.پرانهای تیغه ای استاندارد همه از نوع اول می باشند.اگر در هنگام تولید یکی از آنها خراب شود امکان تعویض پران به راحتی و به سرعت وجود دارد.در هر حال ابعاد قابل دستیابی در این نوع پرانها نسبت به انواع دیگر محدود است.با توجه به اینکه در دو بعد ضخامت و عرض می توان اندازه های مختلفی را داشت،ابعاد متنوع زیادی وجود دارد.در عمل تا به امروز(سال 1989) این تیغه ها در هشت اندازه عرضی مختلف استاندارد شده اند و عبارتند از:3.5،3.8،4.5،5.5،7.5،9.5،11.5،15.5 میلیمتر.به صورت مشابه اندازه ضخامتهای استاندارد شده عبارتند از:1،1.2،1.5،2،2.5 میلیمتر.توجه داشته باشید که برای هر اندازه عرضی ممکن است اندازه ضخامت مربوطه ارائه نشده باشد بنابراین باید به کاتالوگ شرکت سازنده مراجعه نمود.پرانهای تیغه ای با روش مشابهی که برای بستن پین های استاندارد روی مجموعه پران استفاده می شو به مجموعه صفحه پران بسته می شوند.برش مقطعی از یک قالب که در آن از پران تیغه ای استفاده شده است در شکل زیر نشان داده شده است

در صفحه قالب محل پران تیغه ای چهارگوش را می بایستی متناسب با شکل پران تیغه ای ساخت.اگر این شیار در یک بلوک یک تکه باشد توسط اسپارک یا تیغه فرز انگشتی ایجاد شودبرای آماده سازی در ساخت با ماشین فرز بهتر است که مجموعه را به صورت چند تکه ساخت.در بعضی از قطعات که تیغه های برجسته کوچک وجود دارد وعمولاٌ از طرح بوش دو تکه استفاده می شود.این بوش دو تکه در شکل زیر نشان داده شده است.

این بوش دو تکه که در شکل بالا دیده می شود شامل بخشی از شکل محفظه نیز می باشد.با دو تکه ساختن بوش می توان با فرزکاری محل پران تیغه ای را به وجود آورد.پران تیغه ای داخل بوش دو تکه ای قرار داده شده و بعداٌ روی صفحه ماهیچه قالب نصب می شود.با بکار گرفتن این روش ماشین کاری موضعی بخشی از محفظه که در داخل بوش است و شیار چها گوش(جهت تیغه) ساده سازی می شود.تقریباٌ از روش مشابهی در هنگام استفاده از تیغه پران در لبه ها می توان استفاده کرد.در این حالت از یک اینسرت لبه دار استفاده می شود و یک شیار راه بدر در قسمت پله اینسرت ایجاد می شود. هنگامیکه اینسرت در یک جاساز مناسب قرار گرفت یک شکاف چهار گوش بای محل پران تیغه ای ایجاد می شود. روش آخر در طرح شکل 44 بکاربرده شده است.فرض کنید می خواهیم قطعاتی شبکه ای شکل را روی یک تیغه قالب بسازیم.(بنابراین نیمه دیگر قالب کاملاٌ صاف است) .پین پران برای سیستم پران مناسب نیست زیرا بایستی در انتهای یک سوراخ نازک سوراخ کوچکی برای پران ایجاد نمود.سطح موثر پران گرد نیز برای اعمال نیروی پران کافی نیست.بنابراین برای این گونه قالبها نیاز به پران تیغه ای داریم.مجدداٌ به موضوع ماشین کاری یک شکاف چهارگوش برای تیغه باز می گردیم.این مساله با بکار بردن روشی که بیان شد بسادگی قابل حل است.محفظه توسط یکسری بلوک های ماهیچه که کنار هم قرار می گیرد به وجود می آید

زمانی که این ماهیچه ها کنار هم قرار می گیرند،شکافهای مورد نیاز برای این تیغه ها نیز ایجاد می شود.توجه داشته باشید یک سوراخ با قطر بزرگ تر در زیر محل تیغه چهارگوش می بایستی ماشین کاری نمود(شکل 44).در تیغه های خیلی نازک زیر یک میلیمتر(10.4 اینچ) ،اگر در زمانی پرا مقاومتی روبروی آنها ایجاد شود تمایل به خم شدن دارند،بنابراین می بایستی تیغه ها را تقویت کرد.یک روش در شکل زیر نشان داده شده است.

توضیحات لازم در مورد مجموعه و نحوه عملکرد آنها در زیر آورده شده است:

یک پران تیغه ای شکل(2) که دارای مقطع یکنواختی در طول بوده در داخل یک شیار روی یک ظرف بلوک تکیه گاه شیاردار(1) نصب می شود.از یک بلوک کوچک (3) برای بستن تیغه به مجموعه پران استفاده می شود.یک برش مقطع از کاربرد این تیغه ها در شکل زیر آمده است. 

پران والوی اساساٌ یک نوع پین پران با قطر بزرگ است.این پران معمولاٌ برای پران قطعات بزرگی استفاده می شود که امکان استفاده از پین پرانهای استاندارد از نوع سطح جدایش نیست .در بعضی طرحها از صفحه بیرون انداز استفاده می شود.پران والوی به نحوی طراحی می شود تا نیرو را بر روی سطح داخلی قطعه تزریقی اعمال کند.

توجه کنید که عموماٌ استفاده از پین پران گرد یک عیب دارد و آن امکان خراب شدن قطعه در محل پین پران است.با استفاده از پران والوی به علت افزایش سطح موثر پین پران خطر خراب شدن قطعه طی مرحله پران کمتر می شود.قسمت سر پران والوی به شکلی ساخته می شود تا در داخل حفره ماشین کاری شده روی ماهیچه منطبق گردد.برای جلوگیری از ورود مواد پلاستیک قسمت کوچکی از قطر بزرگ والوی به صورت استوانه ای است.این قسمت استوانه ای داخل گودی مربوطه در ماهیچه آب بندی می شود.طول قسمت استوانه ای پران بین 0.8 میلیمتر (32/1 اینچ) تا 2.4 میلیمتر (32/3 اینچ) است.به دلیل اینکه پران والوی تشکیل دهنده بخش بزرگی از محفظه است نیروی زیادی توسط مواد پلاستیک به پران وارد می شود و باعث می گردد پران تمایل به حرکت به سمت عقب داشته باشد.سر پران بایستی به دقت در محل خود در ماهیچه قرار گیرد.زاویه راس پین پران دیسکی معمولاٌ بین 90 تا 120 درجه است.توجه داشته باشید که در شکل بالا ضخامت بال قطعه پیوسته تا لبه بال کاهش می یابد.عملاٌ امکان استفاده از پین پران در سطح جدایش و یا صفحه بیرون انداز غیر ممکن است.مساله مهمی که باید مورد توجه قرار گیرد این است که قطر سر والو نبایستی به اندازه ای باشد که در نقطهX دیواره نازک به وجود آید و باعث ایجاد یک قسمت ضعیف در ماهیچه شود. در قالبهای تک محفظه ای،اگر قطعه تزریقی روی خط مرکزی قالب شکل بگیرد نیازی به مجموعه پران نیست.مانند شکل بالا.ساق پران والوی (که می بایستی در مقابل خمش مقاومت داشته باشد) از سوراخ وسط صفحه قالب عبور می کند و طول این ساق بایستی از پشت صفحه قالب به اندازه ای بیرون بیاید تا بتوان از یک فنر قوی برای تثبیت پین پران والوی در محل خود استفاده کرد. در عمل وقتی که قالب باز می شود، پران والوی توسط سیستم پران ماشین مستقیماٌ تحریک می شود (شکل b-49).در ابتدای مرحله بسته شدن قالب نیروی فنر باعث می شود تا پران والوی در نشیمنگاه خود قرار بگیرد.(شکل a-49).برای عملیات تمام اتوماتیک در عمل از یک جت هوا نیز استفاده می شود.در زمان مشخص هوا به داخل قالب دمیده می شود و قطعه را از روی پران جدا می کند.برای قالبهای چند محفظه ای باید از یک مجموعه صفحه پران و یک شبکه پران استفاده شود.

پین پران والوی مستقیماٌ باپیچ به صفحه پران بسته می شود(توجه کنید که نیاز به صفحه نگهدارنده پران نیست).یک فاصله حداقل به اندازه 3 میلیمتر(8/1 اینچ) پشت صفحه پران بایستی در نظر گرفت(درX) تا اطمینان حاصل شود که پران والوی در محل خود مستقر شده است.از پین برگردانها (که در شکل نشان داده نشده است) استفاده می شود تا صفحه پران و پرانهای والوی را به موقعیت اولیه خود بازگردانند. روش دیگر برای تحریک پران والوی استفاده از یک عمل کننده است.برای نمونه یک مقطع برش خورده از یک طرح در شکل زیر نشان داده شده است.

محدودیت این طرح نیاز به یک ماهیچه بزرگ است تا بتوان عمل کننده مکانیکی را در داخل آن نصب نمود.ساق پران والوی رزوه شده و در داخل بازوی عمل کننده بسته می شود.برای آنکه راستای نیروی اعمال شده به پران والوی را بتوان توسط عمل کننده کنترل نمود ،در روی بدنه قالب شیارهایی ایجاد می شود که در شکل نشان داده نشده است.مزیت اصلی این طرح مستقل بودن تحریک پران والوی بدون توجه به موقعیت نیمه متحرک قالب است. پرانهای والوی از فولادهای نیکل-کرومی (BS 970-835 M 15) انتخاب می شود و عملیات حرارتی مناسب بر روی آنها انجام می گیرد.

در این روش نیروی پران با استفاده از هوای فشرده تامین می شود.هوای فشرده از مسیر یک سوراخ کوچک توسط یک شیر پنوماتیکی مستقیماٌ با قطعه تزریقی برخورد می کند.برای اینکه این روش با راندمان بهتری عمل کند ابتدا می بایستی چسبندگی بین ماهیچه و قطعه به صورت لحظه ای قطع شده تا هوای فشرده بتواند جریان یابد.این عمل با کمی حرکت به سمت جلو، پران والوی امکان پذیر است(به وسیله هوای فشرده).نیروی موثر پران بستگی به فشار هوا و همچنین سطح موثر قطعه که هوا با آن برخورد کند دارد.بنابراین هرچه سطح بزرگتری از قطعه پران انتخاب شود نیروی پران بیشتری اعمال می گردد.وجود مانع یا وجود نشتی در مسیر هوای فشرده باعث می شود تا نیروی پران سریعاٌ کاهش یابد.به همین دلیل این روش پران برای قطعات جعبه ای شکل مناسب است.در این قطعات دیواره های قطعه تا مرحله آخر پران مانع خروج هوا می شوند.اکنون دوباره طرح پران والوی هوایی را در شکل زیر بررسی می کنیم.

مجموعه پران والوی مانند بخش قبل است.سر پران والوی در نشینگاه خود در ماهیچه قرار می گیرد و ساق پران از وسط ماهیچه عبور می کند.برای عبور هوای فشرده شیارهای طولی ترجیحاٌ در سوراخهای بدنه ماهیچه ماشین کاری می شود.(در B). پران والوی توسط نیروی فنر در محل نشیمنگاه خود قرار می گیرد.فنر بر روی ساق پران توسط یک مهره نصب می شود.برای جلوگیری از نشتی هوای فشرده از پشت صفحه ماهیچه از اورینگ استفاده شده است.برای اتصال پران هوایی به منبع هوای فشرده خارج از قالب از دریچه "A" استفاده می شود.طرح دیگری از پران هوایی در شکل زیر نشان داده شده است.

در این طرح هوای فشرده از طریق شیارهایی که روی ساق پران والوی ماشین کاری شده است عبور می کند.معمولاٌ این شیارها سه تا است که در شکل نشان داده شده است.ورود هوای فشرده با دست کنترل شده و یا اینکه می توان تحت کنترل ماشین باشد.هر دو روش در شکل زیر نشان داده شده است.

در کنترل دستی اپراتور ماشین در زمان مشخصی از سیکل تزریق یک شیر پنوماتیکی دوراهه را باز می کند.در طرح کنترل با ماشین یک صفحه بادامک به بستر ماشین و یک شیر پنوماتیکی با تحریک غلتکی به قالب بسته می شود.در نقطه معینی از کورس قالب بادامک به غلتک شیر برخورد کرده و شیر عمل می کند.اسپول شیر عمل باز و بسته کردن مسیر هوای فشرده به داخل قالب را کنترل می کند.با آزاد شدن غلتک شیر در انتهای مسیر بادامک ،مسیر هوای فشرده مسدود می شود عملکرد این نوع پران به شرح زیر است:
زمانی که شیر کنترل کننده عمل می کند هوای فشرده از داخل محفظه "C " عبور می کند (شکل 52) نیروی فشار هوا بر نیروی فشار فنر غلبه می کند و پران از نشیمنگاه خود خارج می گردد.در این لحظه سنبندگی بین قطعه و ماهیچه قطع می گردد.حال جریان هوای فشرده از طریق شکافهای "B " جریان یافته و وارد فضای بین قطعه و ماهیچه شده و در نتیجه قطعه با فشار هوای فشرده پران می شود.مزایای پران هوای فشرده عبارتست از:
1- به شبکه پران و مجموعه صفحه پران نیاز نیست،بنابراین هزینه قالب کاهش می یابد.
2- پران هوایی را می توان در هر دو نیمه قالب استفاده کرد.بنابراین این روش برای قطعات جعبه ای شکل که محل تزریق می بایستی در داخل قطعه باشد مناسب است.
3- پران در هر زمان از مرحله باز شدن قالب می تواند عمل کند.
4- پران هوایی مانند یک خلا شکن بین قطعه تزریقی و ماهیچه عمل می کند.این روش را به سادگی می توان به همراه روشهای دیگر پران،برای کردن قطعات بدون ایجاد اثرات تخریبی روی قطعه استفاده کرد.
در مقابل مزایای ذکر شده محدودیت های زیر را می بایستی در نظر گرفت:
1- از این روش فقط برای بعضی از قطعات با شکل خاص می توان استفاده کرد.
2- یک منبع هوای فشرده می بایستی در دسترس باشد.

3- هوا یک انرژی گران است و در صورت عدم کاربردصحیح این سیستم اتلاف انرژی زیادی خواهیم داشت